امروز در آوای سیمرغ به مطلب بسیار زیبای دکتر رضا بغدادچی می پردازیم که در گروه علمی خود به این امر مهم پرداخت که چرا برای استخدام کارشناس سختگیری میکنیم اما برای انتخاب مدیر سخت گیری صورت نمی پذیرد؟
این مطلب بدون دخل و تصرف و مستقیم از نوشته های ایشان در دسترس شما قرار گرفته است.
چرا برای استخدام یک نیروی کارشناس، سه مرحله مصاحبه، آزمون تخصصی، بررسی سوابق و ارزیابی شایستگی برگزار میکنیم؛ اما برای انتخاب مدیری که قرار است بر عملکرد، انگیزه، آینده شغلی و حتی سرنوشت ۱۰۰ نفر تأثیر بگذارد، گاهی یک رابطه، توصیه یا اعتماد شخصی کافی است؟
این یکی از جدیترین تناقضهای نظام مدیریت منابع انسانی در برخی سازمانهاست.
واقعیت این است که هزینه انتخاب اشتباه یک مدیر، بسیار فراتر از انتخاب اشتباه یک کارمند است.
- انگیزه و تعهد دهها نیروی توانمند را از بین میبرد.
- فرهنگ سازمانی را تضعیف و بیاعتمادی را جایگزین همکاری میکند.
- استعدادها را سرکوب و افراد شایسته را به حاشیه میراند.
- تصمیمهای نادرست میگیرد و منابع سازمان را هدر میدهد.
- بهرهوری، رضایت شغلی و سرمایه اجتماعی سازمان را کاهش میدهد.
- مسیر رشد و توسعه یک مجموعه را برای سالها منحرف میکند.
پس چرا باید حساسیت ما در انتخاب مدیر کمتر از انتخاب کارشناس باشد؟
- انتخاب مدیر باید بر پایه یک فرایند علمی، شفاف و قابل دفاع انجام شود؛ فرایندی که در آن:
- شایستگیهای مدیریتی بهصورت دقیق تعریف شوند.
- سوابق عملکردی و دستاوردهای واقعی افراد بررسی شود.
- از کانونهای ارزیابی، مصاحبههای ساختاریافته و ابزارهای معتبر سنجش استفاده شود.
تصمیم نهایی بر اساس شواهد، شایستگی و تناسب فرد با جایگاه مدیریتی اتخاذ شود، نه روابط و ملاحظات غیرتخصصی.
یک اصل مهم مدیریتی را نباید فراموش کنیم:
استخدام یک کارشناس، انتخاب یک عضو برای سازمان است؛ اما انتخاب یک مدیر، انتخاب فردی است که بر عملکرد، رشد و آینده دیگران اثر میگذارد.
شایستهسالاری از جایی آغاز میشود که برای انتخاب مدیران، به همان اندازه که از دیگران انتظار صلاحیت داریم، خودمان نیز به صلاحیتسنجی پایبند باشیم.

1 دیدگاه
بسیار مقاله مفیدی بود ممنونم